Very Lonely Kind of Life
Manifest:
Czy da się wrócić do wspomnień, których nikt nie zapisał?
Czy można opowiedzieć swoją historię tak, jakby mówiło się o kimś innym, ale z pełną świadomością, że to jednak o nas? Dlaczego niektóre emocje potrafią przetrwać dłużej niż relacje, które je wywołały i dlaczego tak bardzo chcemy je utrwalić, zanim zdążą wyblaknąć?
Samotność queerowej osoby to nie tylko brak drugiego człowieka. To stan ciągłego przetwarzania siebie – na nowo, od początku, na cudzych zasadach, w cudzym języku, wśród obrazów, które nie zawsze zawierają miejsce dla nas. To samotność pełna tęsknoty za czymś, czego nigdy się nie miało, ale co wydaje się znajome.
Nostalgia w queerowym doświadczeniu nie jest sentymentalną wędrówką w przeszłość. Jest koniecznością – próbą stworzenia archiwum emocji, które nigdy nie miały zostać nazwane. Pierwsze miłości nie były spektakularne. Były ciche, często ukrywane, ulotne. Przemijały zanim zdążyły rozkwitnąć, ale ciało je zapamiętało.
To wspomnienia, które mają zapach ciepła, bezpieczeństwa, ale też chłodu, odrzucenia i samotności. To pragnienie przyjemności i obecności które mimo trudności rozkwita nawet w najmniejszych gestach i chwilach. To obraz queerowej codzienności pełnej subtelnych napięć i niewypowiedzianych słów gdzie światło i cień tworzą przestrzeń do bycia sobą bez kompromisów i udawania. To historia utkanych z drobnych momentów więzi i oddalenia z których powstaje złożony portret dorastania w świecie, który nie zawsze chce nas widzieć.
Wystawa Very Lonely Kind of Life to wielowymiarowa ekspozycja eksplorująca queerowe dorastanie, doświadczenie samotności oraz potrzebę emocjonalnej reprezentacji poza oficjalnymi narracjami. Poprzez zestaw fotografii analogowych, projekcję filmową oraz performans, praca stanowi próbę stworzenia queerowego archiwum emocji i pamięci, które istnieją w ciele, obrazie i wspólnym doświadczeniu.
Estetyka projektu czerpie z tradycji diarystycznej fotografii analogowej Nan Goldin, performatywnego autoportretu Cindy Sherman, estetyki kampu, klubowej subkultury oraz kultury Club Kids. Very Lonely Kind of Life nie rekonstruuje przeszłości — jest twórczym archiwum emocji, które mimo braku oficjalnego zapisu, trwają w pamięci, ciele i obrazie.
Projekt powstał w wyniku długotrwałej refleksji artysty nad własnym życiem i jego translacji na język obrazu poprzez twórcze inscenizacje i performatywne działania. Forma wizualnego pamiętnika łączy w sobie elementy dokumentacji i kreacji, tworząc przestrzeń między indywidualnym a kolektywnym doświadczeniem.
Ekspozycja podzielona jest na dwie komplementarne części. Pierwsza prezentuje zestaw fotografii inspirowanych dziesięcioma opowieściami zaczerpniętymi z życia artysty, przedstawionymi z perspektywy innych osób. W drugiej części artysta pojawia się na fotografiach, odzyskując obecność i głos — dopełnia historie, nadaje im szerszy kontekst, zmierza się z nimi i podejmuje proces healingu oraz samoakceptacji.
VERY LONELY KIND OF LIFE KACPER AUGUSTYN Wystawa VERY LONELY KIND OF LIFE prezentuje wybrane fotografie oraz unikatowe materiały wizualne, które tworzą dwuczęściową, komplementarną narrację opartą na osobistych doświadczeniach artysty. Pierwsza część składa się z serii zdjęć inspirowanych dziesięcioma opowieściami zaczerpniętymi z życia artysty, przedstawionymi z perspektywy innych osób. Druga część to intymny powrót artysty do własnych przeżyć, gdzie poprzez ciało, spojrzenie i obraz odzyskuje głos i obecność, mierząc się z historiami oraz podejmując proces samoakceptacji i healingu.
Artysta sięga po własne doświadczenia queerowego dorastania, samotności i nostalgii, wykorzystując fotografię jako narzędzie refleksji i wyrazu emocji. Poprzez estetykę inspirowaną pracami Nan Goldin oraz dialog z ciałem i tożsamością, projekt staje się performatywną podróżą, której zwieńczeniem jest performans otwierający wystawę.
14.10.2025 | 19:00